Raymond was 56 jaar, de partner van Nicole en vader van dochters Meike en Kimberly. Samen keken ze uit naar hun laatste ‘gezinsvakantie’ nu de dochters te oud begonnen te worden om nog met hun ouders op vakantie te gaan. Een prachtige rondreis door Zuid-Afrika.

Kimberly vertelt hoe haar vader Raymond plotseling uit het leven wordt gerukt door hersenvliesontsteking.

Op 13 juli vertrokken we met het gezin en aanhang met het vliegtuig naar Johannesburg. Na een ontzettend mooie rondreis kwamen we 28 juli aan in Franschhoek. De volgende dag stond de wijntram gepland. Een unieke belevenis. We hebben met z’n allen ontzettend genoten van het mooie weer die dag onder het genot van lekkere wijnen. De volgende ochtend was Raymond wat verkouden en voelde hij zich wat grieperig. Het leek niet iets om ons zorgen over te maken. Hij voelde zich goed genoeg om ons van Franschhoek via Stellenbosch naar onze laatste bestemming te rijden: Kaapstad.

Flinke hoofdpijn

Daar aangekomen, gaf hij aan last te hebben van hoofdpijn en besloot hij om op bed te gaan liggen. We zijn boodschappen gaan doen omdat we nog niet hadden geluncht. Mijn vader kwam nog even naar beneden om wat te eten. Hij ging weer terug naar bed en zei dat wij maar alvast de stad moesten gaan verkennen. Hij verwachtte dat hij de dag erna wel weer fit genoeg zou zijn voor de rest van de activiteiten die nog op onze agenda stonden.

Het avondeten sloeg hij over en hij klaagde nog steeds over flinke hoofdpijn. Ondanks de pijnstillers wilde dat maar niet wegtrekken. Omdat we dachten aan griepklachten, besloot mijn moeder om apart te gaan slapen om niet te worden aangestoken. Rond 1 uur ‘s nachts ging zij bij Raymond checken. Ze trof hem verward aan. Hij brabbelde het een en ander en gaf aan geen oog dicht te hebben gedaan. Bij het naar toilet gaan zakte hij bijna door zijn benen. Hij had moeite om zijn ogen open te houden. Hij voelde zich op dat moment ontzettend beroerd.

Naar het ziekenhuis

Mijn moeder maakte ons wakker en we besloten om Raymond naar het ziekenhuis te brengen. Het kostte veel moeite om hem aan te kleden en we moesten hem naar beneden tillen, de trap af. In overleg met het ziekenhuis zijn we zelf naar de Spoedeisende Hulp gereden, omdat dat sneller zou zijn dan met een ambulance. Het was half 3 ’s nachts en hij werd direct meegenomen voor onderzoek.

De arts dacht in eerste instantie aan malaria, omdat we in het Krugerpark hadden overnacht. Toen het geen malaria en ook geen longontsteking bleek te zijn, kwam een hersenvliesontsteking in beeld. Uit voorzorg kreeg hij direct antibiotica toegediend en werd er een lumbaalpunctie afgenomen. Later die avond werd bevestigd dat het inderdaad ging om een hersenvliesontsteking.

Foute boel

Op advies van de arts zijn we weggegaan om de volgende ochtend vroeg weer terug te keren naar de Intensive Care. Bij binnenkomst kregen we te horen dat het foute boel was. Mijn vader was in coma geraakt en zijn situatie was kritiek. Het bleek om een bacteriële hersenvliesontsteking te gaan. Mogelijk was een streptokokkenbacterie de boosdoener, maar dat was nog niet aangetoond.

Schade aan de hersenstam

De eerste dagen reageerde Raymond nog op aanrakingen en pijnprikkels, maar later bleef deze reactie uit. Er waren geen neurologische verbeteringen. Een CT-scan toonde aan dat er schade zichtbaar was aan de hersenstam. Een levensbedreigend situatie. Het enige beetje hoop waar wij ons aan vast konden houden was dat zijn vitale functies stabiel bleven en hij zijn ademhaling zelfstandig kon reguleren. Na 10 dagen antibioticakuur en al die tijd in coma, bleek mijn vader niet meer zelfstandig te kunnen ademhalen. Zijn vitale functies waren ontregeld. De arts vermoedde dat hij hersendood was. Dit kon echter pas na het weekend officieel worden vastgesteld.

Dit kwam voor ons vrij onverwachts, omdat zijn CRP-waardes juist alleen maar bleven zakken en zijn situatie die hele week stabiel was gebleven. Wij dachten dat de antibioticakuur wel aansloeg. We wisten alleen niet in hoeverre de infectie aan zijn hersenstam hersenschade zou hebben veroorzaakt. Vol ongeloof besloten we terug te keren naar ons verblijf om die volgende ochtend, met ons laatste beetje hoop op een wonder, terug te keren naar het ziekenhuis. Het bleek al snel dat zijn bloeddruk en zuurstofgehalte flink waren gedaald, waarna de arts opnieuw aan ons bevestigde dat Raymond stervende was. Zijn vitale functies vielen langzaam uit. Op 11 augustus, in ons bijzijn, is hij rustig en zonder pijn ingeslapen.

Het verlies van Raymond kwam als een donderslag bij heldere hemel. Binnen 24 uur veranderde ons leven voorgoed. De snelheid waarmee zijn toestand verslechterde, was onvoorstelbaar. Nog maar kort daarvoor hadden we samen gelachen, plannen gemaakt en genoten van het leven.

Bewustwording

Door het delen van zijn verhaal hopen wij meer bewustwording te creëren over hersenvliesontsteking. Deze ziekte is verraderlijk en vaak moeilijk te herkennen. De eerste symptomen lijken op een onschuldige griep, maar binnen enkele uren kan de situatie levensbedreigend worden. Elke verloren minuut kan het verschil betekenen tussen leven en dood. Daarom is het zo belangrijk dat zowel het grote publiek als zorgprofessionals alert zijn op de signalen van hersenvliesontsteking en dat er meer onderzoek komt naar snellere en betere diagnose- en behandelmethoden.