Enige tijd geleden vertelde Laurijn over haar ervaring met hersenvliesontsteking in juni 2025. Inmiddels zijn we wat verder in de tijd Ze geeft hieronder een terugblik en vertelt hoe het nu verder met haar gaat. Want na het doormaken van hersenvliesontsteking begint het herstel, en dat heeft tijd nodig.
Lees haar verhaal:
Deel 1: 28 juni 2025
De dag waarop mijn / onze wereld ineens op z’n kop stond. De hele week had ik al wat vage hoofdpijn en had ik dikke ogen maar ik voelde me verder prima. Ik was ook gewoon aan het werk die hele week.
Zonder echte waarschuwing werd ik ineens heel ziek op zaterdag 28 juni 2025. Wat begon met “ik voel me niet lekker” veranderde in korte tijd in iets wat ik niet meer onder controle had. Binnen no time lag ik in het ziekenhuis.
In plaats van dat ik me hoopte beter te gaan voelen werd ik steeds zieker en zieker. Bij het ziekenhuis aangekomen kon ik al bijna niet meer lopen en ik bleef maar overgeven. De hoofdpijn was niet meer uit te houden, zo intens. Angst, onzekerheid en het gevoel dat mijn lichaam me volledig in de steek liet.
Dit bericht is geen zielig verhaal en ook geen zoektocht naar medelijden.
Het is het begin van míjn verhaal. Over ziek zijn. Over herstellen. Over vallen en weer opstaan. Over alles wat je niet ziet aan de buitenkant.
Ik ga mijn verhaal delen. Omdat ik veel en vaak vragen krijg wat ik gehad heb en hoe het nu gaat. Omdat het helpt. Omdat het mag. En misschien omdat iemand zich er minder alleen door voelt.
Deel 2: Aangekomen in het ziekenhuis
Na mijn eerste uren van angst en ziekte werd ik door de huisartsenspoedpost doorgestuurd naar de SEH. Ze vertrouwden het niet helemaal, en terecht. Er werd gedacht aan hersenvliesontsteking of een hersenbloeding.
Daar aangekomen begon een reeks van onderzoeken. Bloed prikken, scans, en een lumbaalpunctie.
Laat ik eerlijk zijn: dat laatste was echt een hel. Met een lange naald via je rug naar om daar hersenvocht af te nemen.
Ondertussen werd ik steeds zieker. Hoofdpijn die je het liefst zou willen uitzetten, voortdurend overgevem en aan het einde van de dag werd ik opgenomen op de IC. Hersenvliesontsteking. Niet wetende wat me te wachten stond.
Het voelt nog steeds bizar om terug te denken aan die eerste dag op de IC. Maar dit is hoe mijn echte strijd begon.
Deel 3: De eerste nacht op de IC
Rond half 9 ’s avonds lag ik op de IC. De diagnose was inmiddels bekend: hersenvliesontsteking. Welke variant precies, dat wisten ze nog niet. Mijn bloed stond op kweek en het was afwachten en vooral hopen dat ik beter zou worden.
Angstig, dat was ik. Ik weet nog dat ik vroeg: “Ga ik dood? Hoe erg is dit?” De artsen zeiden alleen: “We doen ons uiterste best om u beter te maken.” Dat stelde gerust, maar maakte het tegelijk niet minder eng.
Plotseling zat ik daar, mijn gezin achterlatend. Geen afscheid kunnen nemen die middag. Te ziek om een kus te geven. Mijn oudste was gewoon aan het spelen in de speeltuin, en ik voelde me zo verdrietig… maar eigenlijk te ziek om écht te kunnen stilstaan bij dat verdriet.
De lumbaalpunctie had iets verlichting gebracht: de hoofdpijn was minder omdat de druk in mijn hoofd werd afgehaald. Maar ik was nog steeds verzwakt, uitgeput van alles wat er op me afkwam. ’s Nachts werd ik wakker om de 2 uur, want de antibiotica moest worden bijgevuld. Het voelde alsof mijn lichaam al die strijd amper kon bijbenen.
Toen de ochtend kwam, mocht ik eindelijk naar de afdeling. Een klein lichtpuntje na een angstige en vermoeiende nacht.
Deel 4: Afdeling en isolatie
Toen ik naar de afdeling mocht, werd ik met open armen ontvangen. De verpleegkundigen kwamen bij me kletsen, staken even een hart onder de riem, en dat betekende alles. Natuurlijk hadden ze het druk, maar die kleine momentjes van aandacht waren voor mij enorm waardevol.
De eerste 24 uur mocht ik namelijk helemaal niemand bij me hebben. Misschien was ik besmettelijk, en dus zat ik in isolatie. Het was verschrikkelijk om zo alleen te zijn in zo'n heftige moeilijke periode. Maar die korte gesprekken en glimlachen van de verpleegkundigen maakten het een beetje dragelijker.
Langzaam ging het iets beter, maar ik voelde me nog steeds erg ziek. De hoge doseringen antibiotica en dexamethason gaven me geen rust, ik kreeg van de grote hoeveelheid antibiotica ook weer andere klachten en bijwerkingen en de kweek liet nog steeds niks zien. Afwachten, hopen, en tegelijk vechten tegen een lichaam dat nog steeds uitgeput en ziek was.
Deel 5: Het verlossende antwoord en naar huis
Uiteindelijk lag ik bijna een week in het ziekenhuis. Het leek eindeloos, elke dag een mix van hoop, angst en uitputting.
Op dag vijf of zes kwam dan eindelijk het verlossende antwoord: het was een virus. De antibiotica hadden hun werk gedaan, en ik mocht naar huis om verder uit te zieken.
Tegelijkertijd kreeg ik te horen dat ik nog een hele lange weg te gaan had. En zo ging ik naar huis: opgelucht, maar ook onzeker. Niet wetende wat mij allemaal te wachten stond, en hoe mijn lichaam en leven de komende weken en maanden zouden veranderen.
Deel 6: Thuis en het herstelproces
Thuis voelde ik me ontzettend verzwakt en ziek. Alles leek langs me heen te gaan. Ik was verward, leeg, uitgeput… op. Niks boeide me, niks interesseerde me echt. Ik had simpelweg genoeg aan mezelf om de dag door te komen.
De eerste weken en maanden leefde ik voornamelijk boven. Ik kwam alleen beneden om te eten en af en toe mijn kinderen of familie te zien. Verder was ik vooral in mijn eigen wereldje, zoekend naar rust en kracht om stap voor stap te herstellen.
Deel 7: Langzaam weer opbouwen
Na ongeveer drie maanden kreeg ik langzaam iets meer energie. Ik kwam vaker beneden, lag niet meer de hele dag op bed, en begon aan revalidatie in het ziekenhuis. Daar kreeg ik goede tips om met alles om te gaan en langzaam mijn kracht terug te winnen.
Gesprekken met de neuroloog maakten duidelijk hoe heftig dit eigenlijk was geweest en wat een enorme impact het heeft op je lichaam en je leven. Het kwam behoorlijk hard binnen, dit verwacht je niet als je ineens zo ziek wordt. Ik had er totaal geen ervaring mee, geen idee wat me te wachten stond, en dan begin je vol goede moed aan het herstel.
Gelukkig heb ik veel geleerd in die periode. Vooral door heel veel rust te nemen en mijn lichaam stap voor stap op te bouwen, kon ik beetje bij beetje weer iets meer doen. Het was langzaam, maar elke kleine vooruitgang voelde als een overwinning
Deel 8: Langdurig herstel en de realiteit van restverschijnselen
Met hele kleine stapjes deed ik steeds iets meer. Na drie/vier maanden kon ik één huishoudelijke taak doen, en daarna moest ik weer rusten. Zo ging het eigenlijk de hele tijd: om de paar uur even tien minuten op bed, ’s middags een uur rust.
Hier begon ook de therapie en kreeg ik goede revalidatie, zo kon ik steeds iets meer. Toen werd mij ook duidelijk wat ik precies gehad had en hoe alles in mijn hoofd zat. Ik heb gewoon ontzettend veel restverschijnselen overgehouden.
Ik ben een heel ander mens geworden dan vóór mijn ziekte. En dat is gigantisch moeilijk. Hoe accepteer je dat je zo veranderd bent? Hoe ga je daarmee om, met een druk gezinsleven? Het is een constante zoektocht naar balans, geduld en zorg voor mezelf.
Deel 9: De lange weg van herstel en leren aanvaarden
Door nog meer therapie te volgen en het revalideren uit te breiden en een medisch neuropsycholoog in te schakelen, krijg ik nu heel concrete hulp bij de dagelijkse doelen. Maar nog steeds.. hoe aanvaard je dat je zo bent? Ik heb op dit moment nog veel restverschijnselen.
Ik kan moeilijk schakelen, heb veel moeite met het reguleren van emoties, en de flexibiliteit die ik ooit had, is voor een groot deel weg. Last-minute dingen zijn voor mij enorm lastig. Soms reageer ik heftig op situaties waar ik voorheen gewoon dacht: boeie, het interesseert me niet.
Ik ben snel moe, snel overprikkeld, ik heb geleerd dat de verbindingen in mijn hoofd door de ontsteking beschadigd zijn. Daar is geen operatie voor die het “even repareert”. Herstel is een langzaam traject, dat soms twee jaar kan duren, en waarbij je stukje bij beetje via revalidatie je eigen zelf weer terugvindt.
Het gaat veel over duidelijke grenzen aangeven, genoeg rust nemen, en geduldig zijn met jezelf. Het is een lange en soms eenzame weg, soms zwaar voor mij en voor mijn omgeving, maar het is ook een weg waarin ik steeds meer leer omgaan met wat ik kan en wie ik nu ben.
Deel 10: Acht maanden later - kleine stappen en veel onzekerheid
Acht maanden na mijn hersenvliesontsteking kan ik mij thuis steeds beter redden. Af en toe ga ik weer het dorp in, doe ik iets leuks, maar altijd met voldoende slaap of rustmomenten op die dag. Voor mij zijn dit belangrijke stappen: het laat zien dat ik stukje bij beetje weer iets meer onderneem.
Toch zijn er nog veel angsten, zoals alleen autorijden. De angst dat ik weer zo ziek word en dit weer krijg en alleen ben, is groot. Daar krijg ik gelukkig ook hulp bij. Ik focus mij nu vooral op mijn herstel en revalidatie. Het werken in de kinderopvang hoop ik in de toekomst weer op te pakken, maar voor nu is dat nog erg onzeker.
Het virus waarmee ik besmet was zorgt voor een langdurig en pittig herstel, en de hersenvliesontsteking in mijn frontale hersengebied legt uit waarom sommige dingen nu minder goed gaan. Daarnaast ben ik dover geworden dan ik al was, wat enorm veel energie kost. De KNO-arts onderzoekt nog of dit verband houdt met de hersenvliesontsteking.
Voor nu is het keihard revalideren, hard werken aan mezelf, leren aanvaarden en accepteren. Ik hoop dat ik over een jaar kan zeggen dat ik me al een stuk beter voel dan nu. Elke kleine stap, elk moment van vooruitgang, is voor mij een overwinning.
Ik ben enorm dankbaar voor mijn fantastische netwerk om mij heen, zij slepen mij door deze moeilijke en onzichtbare periode voor anderen heen. Ze zeggen wel eens tegen mij: "Je kan beter een been breken, dat zien mensen maar iets wat in je hoofd zit is onzichtbaar." Dat maakt het soms erg moeilijk en voelt ook alsof je soms meer wil en kunt voor de medemens dan dat je eigenlijk echt aan kan.