Tot begin mei 2025 leefde ik eigenlijk een gewoon leven. De dagen volgden elkaar op in een ritme dat zo vanzelfsprekend leek: werken, sporten, school & lachen met familie en vrienden om mij heen.

Ik heb nooit na hoeven denken over hoe het voelde om echt gezond te zijn, dit omdat ik erg fanatiek aan het sporten was en naast de leuke weekenden wel gezond at. Dit was mijn basis, die zich op de achtergrond afspeelde.

Ik wou alles tegelijk en kon moeilijk stil zitten, als ik had geweten dat in begin mei dit allemaal voor mij zou veranderen had ik wellicht alles minder gehaast en gestrest gedaan.

Op een doodnormale zaterdag, begon mijn dag met wat hoofdpijn en spierpijn in mijn kuiten. Ik die meestal wel door zou zijn gegaan meldde me toch ziek op werk: “goedemorgen, ik heb migraine kan iemand voor mij werken vandaag?”, dat was wat ik vroeg aan mijn collega toen ik mijn manager op dat moment niet kon bereiken.

De eerste symptomen

Ik werd ziek, maar ik had toen nog niet door dat dit bijna mijn leven kon kosten.
De uren daarna vervaagden langzaam in elkaar. Wat begon als een zware hoofdpijn en spierpijn in mijn kuiten, werd alsmaar erger. Het voelde alsof de tijd aan me voorbijgleed, maar elke keer als ik op de klok keek, waren er pas een paar minuten verstreken.  
Ik begon op mijn benen te wankelen en wist toen dat als ik weer naar boven zou gaan, ik waarschijnlijk niet meer beneden zou kunnen komen. Dus besloot ik op de bank te gaan liggen, met een dekentje om me heen, hopend dat de rust ging helpen met genezen.

Rond de klok van half drie in de middag belde ik mijn vriend wakker. Hij had net een nachtdienst achter de rug, maar ik voelde me zo beroerd dat ik hem vroeg of hij voor mij een appeltje wilde schillen. Rond drie uur kwam hij, al in zijn sportkleding, de trap af en begon hij rustig het appeltje te schillen. Toen hij het me gaf, zag hij hoe ik het appeltje met lange tanden zat te eten. Er was iets aan me dat hem niet lekker zat.

Hoge koorts

Hij liep naar boven om de thermometer te pakken en even later bleek waarom; de uitslag was 41.5 graden koorts.
Zijn gezicht vertrok toen hij het getal op de thermometer zag. Ik zag zijn onrust, maar ik snapte niet waarom. Terwijl hij probeerde kalm te blijven voor mij, wist hij niet zo goed wat hij moest doen en pakte zijn telefoon. Ik hoorde hem zijn moeder bellen om advies te vragen. Zijn stem klonk bezorgd, anders dan normaal. Terwijl hij praatte, voelde ik mezelf verder wegzakken.
Mijn lichaam brandde van de koorts, maar tegelijk lag ik te rillen onder het dekentje.

Tijdens het telefoongesprek vroeg mijn schoonmoeder aan mijn vriend of ik nog de kin op de borst kon krijgen. Dat was geen probleem en dat lukte mij gewoon. Toch vertrouwde mijn vriend het niet en besloot hij de huisartsenpost te bellen. Hier kon ik rond vier uur in de middag terecht.

Naar de huisartsenpost

Eenmaal bij de huisartsenpost werd ik door een dokter opgeroepen. Ik die amper kon lopen en erg in mekaar geklemd was liep samen met mijn vriend met de dokter mee. Hij vond me nog best adequaat, terwijl mijn vriend duidelijk aangaf mij nog nooit zo ziek te hebben gezien.

Volgens deze dokter was alles nog redelijk stabiel, al hoewel ik het anders voelde… ook moest ik mijn urine achterlaten om te testen, waarna we na die tijd weer plaats moesten nemen in de wachtkamer.

Ineens werden we door een andere dokter opgeroepen (iets met een miscommunicatie). Daar begon alles weer opnieuw, totdat haar bloeddrukmeter niet meer werkte en ze het met een handmatige bloeddrukmeter moest doen.

Ik had een bloeddruk van 70/40 waar je normaliter 120/80 moet hebben, dit was foute boel…

Naar de Spoedeisende Hulp

Ik werd doorverwezen naar de Spoedeisende Hulp, waar ze al snel erachter kwamen dat ik ook vlekken op mijn lichaam had. Gelijk werd ik aan de breed spectrum antibiotica gezet en de dokters/verpleegkundige deden beschermende kleding aan.

Mijn vriend was er nog steeds bij en mijn moeder kwam vanuit haar werk om er voor mij te zijn. Mijn schoonmoeder kwam ook nog even langs. Na een aantal uren op het verschrikkelijk harde bed gelegen te hebben besloten ze toch om de ic-specialist te laten komen, om te beoordelen of ik moest worden opgenomen bij de IC.

Toen ze bezig waren met mij klaar te maken voor de IC kwamen mijn vader en zusje ook nog even langs, dit voelde erg fijn.

Naar de Intensive Care afdeling (IC)

Op de IC-afdeling mochten mijn vriend, ouders en zusje nog niet mee, omdat ik eerst klaar gemaakt moest worden. Achteraf vertelden de artsen dat ze bang waren, omdat ze niet wisten of mijn lichaam sterk genoeg was. Ze bereidden me voor op een eventuele kunstmatige coma. Toen ik alle infusen in mijn lichaam had mochten mijn vriend, ouders en zusje bij me komen.

Van de IC opname weet ik zelf niet veel meer, eigenlijk alleen de nachten en een paar artsen. Met een paar bedoel ik ook echt een paar, dus maar twee, terwijl er veel meer waren.

Meningokokken B

Nu ik dit verhaal vertel, vragen jullie je waarschijnlijk af wat ik uiteindelijk had. Wat was de diagnose, en waarom werd ik zo ziek?

Ik had meningokokken meningitis type B met sepsis en septische shock. Dit is een ernstige bacteriële infectie van de hersenvliezen, Maar de bacterie kwam ook in mijn bloed terecht, wat leidde tot sepsis en uiteindelijk een septische shock. Dit was acuut en levensbedreigend.

Ik lag 3 à 4 dagen op de ic-afdeling. Daarna nog 10 dagen op de neurologie afdeling om weer zelfstandig te worden en weer te kunnen lopen, traplopen en fietsen. En ook om mijn antibioticakuur af te maken via het infuus.  

Weer naar huis

En dan mag je naar huis, maar eigenlijk val je dan pas echt in het diepe.

Ik wist niet wat ik mocht doen of eigenlijk beter gezegd kon doen. Hier heb ik hulp bij gehad; wekelijks ging ik naar de fysiotherapeut en kwam de ergotherapeut bij mij.

Hier werd ik fijn en goed geholpen. Maar toch had ik veel moeite met het vertrouwen in mijn herstel, mijn lichaam en het beseffen van wat er allemaal was gebeurd. Soms heb ik dat bsef nog niet.

8 maanden verder

Inmiddels ben ik 8 maanden verder en hebben wij een hele lieve puppy in huis. Ik ben aangepast college gaan volgen en heb ik mijn werk langzaamaan weer opgepakt.

Het zijn al hele flinke stappen waar ik erg trots op ben. En nee, dat gaat niet altijd hoofdpijnvrij en ik ben na een aantal uur fysiek bezig ook echt wel kapot. Maar ik heb wel geleerd om wat vaker te gaan rusten door soms even niks te doen en lekker op de bank of heerlijk naar het bos te gaan met de hond. Hiervan laad ik op en dan verdwijnt mijn hoofdpijn of vermoeidheid weer.

Ik heb geleerd om dankbaar te zijn voor elk jaar dat ik mijn verjaardag mag vieren, ik heb geleerd om dankbaar te zijn met mijn liefdevolle gezin, familie en vrienden om mij heen. Ik heb geleerd dat soms een stap terug doen ook goed is en dat de rest wel komt.

Ik ben mijn vriend erg dankbaar voor zijn steun, liefde en handelingen, want zonder hem was ik wellicht niet hier meer.

Bedankt voor je tijd en moeite om mijn verhaal van het jaar 2025 te lezen.

Romée