Na terugkomst uit Spanje had ik wat keelpijn. Tijdens de landing kreeg ik veel last van mijn oren, veel erger dan ik gewend was. In de week daarna voelde ik me niet lekker. Uiteindelijk maakte ik een afspraak bij de huisarts. Er leek niets acuut mis. Ik kreeg adviezen en verwijzingen. Mijn oren werden uitgespoten, er werd lichte roodheid gezien, maar ik werd gerustgesteld.

Op vrijdag 6 juni verliep de dag normaal. Ik paste op mijn kleinkinderen en ging ’s avonds uit eten met mijn man. Later die avond werd de pijn erger. Ik belde de huisartsenpost, ging er naar toe en kreeg oordruppels.

Vanaf zaterdag 7 juni heb ik zelf geen herinneringen meer. Volgens mijn man bleef ik die dag in mijn pyjama, was ik stil en ging ik zonder iets te zeggen naar bed. In de avond ging het slechter. Er kwam een ambulance en ik kreeg iets tegen de misselijkheid, maar ik bleef thuis.

In de nacht verslechterde mijn toestand ernstig. Ik kreeg hoge koorts, werd onrustig en was niet meer aanspreekbaar. Mijn man belde opnieuw om hulp. Dit keer kwamen ambulance en brandweer. Omdat artsen dachten aan hersenvliesontsteking werd ik horizontaal via het raam naar buiten gehaald. Ik werd opgenomen op de intensive care.

Mijn ontstekingswaarden waren extreem hoog. Ik werd beademd en in coma gebracht. De artsen startten direct met antibiotica en antivirale medicatie. Er werd hersenvocht afgenomen.

Vanaf dit moment is het verhaal vooral vastgelegd in het dagboek van mijn dochter. Zij beschrijft het wachten op de gang, de onzekerheid en het zien van mij in coma, aangesloten op slangen en apparatuur. Niemand wist of ik wakker zou worden of welke schade zou blijven.

De dagen op de IC waren spannend. De koorts bleef hoog en de medicatie sloeg niet direct aan. Mijn dochter belde elke ochtend vroeg naar de IC. Ook mijn man raakte uitgeput.

Uiteindelijk werd duidelijk dat ik een bacteriële hersenvliesontsteking had door pneumokokken. De ontstekingswaarden daalden, maar mijn toestand bleef wisselend. Pogingen om mij wakker te laten worden mislukten. In de nacht van 10 op 11 juni kreeg ik ernstige ademhalingsproblemen en werd ik opnieuw in diepe coma gebracht vanwege problemen met mijn longen.

De dagen daarna bleef ik kritiek ziek. Ik had veel zuurstof nodig en had vocht in mijn longen. Lange tijd was onduidelijk waar de problemen precies vandaan kwamen. Tegelijkertijd zagen de artsen dat mijn lichaam bleef vechten.

Halverwege juni verbeterde mijn situatie langzaam. De zuurstof en slaapmedicatie werden afgebouwd. Op 14 juni begon ik te reageren op mijn naam en opdrachten. Later die dag werd ik wakker en werd de beademingsbuis verwijderd. Ik herkende mijn familie. Grote hersenschade leek uit te blijven.

Daarna kreeg ik een ernstig delirium met wanen en achterdocht. Dit was voor mij angstig en voor mijn omgeving moeilijk om te zien. Langzaam nam dit af.

Na de IC bleek hoe groot de schade was. Ik was extreem zwak, duizelig, zag dubbel en kon niet zelfstandig eten of drinken. Alles kostte moeite. Revalidatie was noodzakelijk.

Op de neurologische afdeling begon ik opnieuw. Kleine stappen: lopen met een rollator, drinken met een rietje, douchen met hulp. De vooruitgang was langzaam.

In Blixembosch startte de intensieve revalidatie. De eerste dag moest ik zelf mijn brood smeren. Dat lukte en was het begin van verder herstel. In de weken daarna ging ik van rolstoel naar rollator en werd ik steeds zelfstandiger.

Maanden later keerde ik terug naar de IC voor nazorg. Het hielp bij de verwerking.

Wat begon met oorpijn eindigde in een gevecht om te overleven. Het dagboek van mijn dochter vertelt een groot deel van het verhaal dat ik zelf niet kan herinneren. Samen vormen ze het verhaal van mijn hersenvliesontsteking en de tijd erna.

Verhaal in dagboekvorm

Download de PDF met het verhaal van Angelique via deze link.

Dit verhaal in dagboekvorm start met het verloop van de symptomen van pneumokokken meningitis: het begint 'onschuldig' tot het na een aantal dagen tot ruim een week 'doorbreekt'. Iets dat iedereen in het achterhoofd zou moeten houden!